پروین اعتصامی در25 اسفند 1285 خورشیدی،چشم بر جهان گشود.وی در16 فروردین 1320 درگذشت.در واقع بعد از سی و سه سال و بیست روز زیستن.فارغ التحصیل از مدرسه ی دخترانه ی امریکایی در خرداد 1303

به که هر دختر بداند قدر علم اموختن                   

        تا نگوید کس پسر هشیار و دختر کودنست

پنجره ای بیش نیستم

بگشای مرا ای در طلب عشق

بگشای مرا ای منتظر دوست

بگشای مرا تا ببینی علم و سعادت

 بگشای مرا رو به محبت،رو به مهربانی

رو به خدا بگشای مرا،رو به سعادت

بگشای مرا رو به بهشت،رو به آستانه

بگشای تا ببینی مردم جهان را

و ببند مرا روبه بدی ها و زشتی ها

مرا ببند رو به تمام مشکلات و رنج ها

ببندم رو به تمام دروغ ها و نیرنگ ها

و منم دوستی که هم گشاده ام و هم بسته ام می رساند تو را به نیکی

اما بدان که استفاده کنی

از گشاده یا بسته ای در هنگامش

گل من،رفته ای از بر من،باشد که بدانی تو را دوست دارم

و به عشق دوباره قسم

که من عاشق،دل به تو بستم

چشمهای خیس و گریان

شدم آواره در بیابان

اشک من دوستت دام من

میروی سوی بهشت

ما در آفاق بهشت

تو روی سوی سعادت

ما رویم سوی زرع و کشت

گل من دوستت دارم من

رفته ای مثل باد،دل من نیست شاد

خانه ام ویرانه گشته

چشمهایم در به در دنبال تو گشته

عشق من دوستت دارم من

تو ز من دوری و من با یاد تو

می روم وقت طلوع کنار مو

مینشینم روی ماسه های ساحل

خسته ام از مردم این همه کاهل

ماه من دوستت دارم من

رفته است غروب اکنون

آسمان در آمده ست ز رنگ خون

آمدی در آسمان دل من

شب شده باز آمدی ماه من

کاشکی هوا بارونی بود

تو دلها مهربونی بود

قلبهای آدما همش

 یه رنگ آسمونی بود

کاش عطرها نرگسی بود

ظرف ها هم مسی بود

کاشکی درد ها وغم

فقط مال بی کسی بود

کاشکی چشمها شاد بودن

حرفها همش باد بودن

دوستای دیرین و قدیم

هم دیگه رو یاد بودن

کاش لبها خندون بود

عکسها روی قندون بود

وقتی که رفتیم مشهد

صحن ها پر از دون بود

کاش دلها عاشق بودن

گل ها شقایق بودن

برای زندگی با عشق

کاش همه لایق بودن

اهل کاشانم.

روزگارم بد نیست.

تکه نانی دارم ، خرده هوشی، سر سوزن ذوقی.

مادری دارم،بهتر از برگ درخت.

دوستانی،بهتر از آب روان.

و خدایی که در این نزدیکی است:

لای این شب بوها ،پای آن کاج بلند.

روی آگاهی آب،روی قانون گیاه.

من مسلمانم.

قبله ام یک گل سرخ.

جانمازم چشمه،مهرم نور.

دشت،سجاده ی من.

من وضو با تپش پنجره ها می گیرم.

در نمازم جریان دارد ماه،جریان دارد طیف.

سنگ از پشت نمازم پیداست:

همه ذرات نمازم متبلور شده است.

 من نمازم را وقتی می خوانم

 که اذانش را باد،گفته باشد سر گلدسته ی سرو.

من نمازم را،پی ((تکبیرۀ  الحرام))علف می خوانم،

پی((قدمات))موج.

کعبه ام بر لب آب،کعبه ام زیر اقاقی هاست.

کعبه ام مثل نسیم،می رود باغ به باغ، می رود شهر به شهر.

((حجرالاسود))من روشنی باغچه است…